Anioły świętują 15-lecie. Ilu jeszcze takich trzeba?

Musical "Oliver" Magdaleny Piekorz miał w tę sobotę inny wymiar. Stowarzyszenie "Dom Aniołów Stróżów" w Teatrze Rozrywki rozpoczęło tym spektaklem jubileusz 15-lecia.

Polecamy: Ustalili, że w domu nie ma picia, wąchania i dziupli

W sobotę było mroźno, jak 19 grudnia 1994 roku, kiedy dzieci ulicy z klerykiem Adrianem Kowalskim zajęły ruderę naprzeciw dworca w Katowicach i zmówiły modlitwę do Anioła Stróża. - Idziemy do Aniołów - mówili od tej pory, marząc, by rudera stała się ich domem.

Wąchacze kleju, wieczni wagarowicze, na gigancie czasem od kilku lat, żyli z kradzieży i prostytucji. Bohaterowie jakby wyjęci z powieści Karola Dickensa o małym chłopcu, który z sierocińca trafił w przestępczy świat. Oliver Twist ostatecznie wrócił do swojego bogatego dziadka. Happy end?

Mnie zatrwożyło, co stało się z resztą złodziejskiej szajki i z ich starym przywódcą. Przecież Fagin był kiedyś pewnie taki jak ci chłopcy, niewinny, opuszczony i głodny, a oni bez wsparcia dobrych dorosłych staną się tacy jak on nikczemni i wtedy nikt się już o nich nie zatroszczy. Anioły nauczyły mnie tej wrażliwości. Historie ich dzieci nie kończą się tak spektakularnie jak Olivera. Często bez pracy, własnego mieszkania, po wyrokach, ale przestali ćpać czy prostytuować się, pogodzili się z rodzicami, założyli rodziny, bo Anioły stały przy nich zawsze, nawet gdy trafiali do więzienia za morderstwo. Jak mówili mi ich pierwsi podopieczni: nie jest dobrze, ale nie jest też źle. Albo: dzięki Aniołom żyję.

- Jesteśmy ludźmi budowani - powtarzają Anioły. Pełna widownia w teatrze świadczyła, ilu mają sprzymierzeńców, którzy pomagają im nie tylko finansowo, ale oddają im umiejętności, czas, emocje. W trakcie spektaklu dopadła mnie myśl, ile w tej chwili dzieci marznie, ilu jeszcze potrzeba takich Aniołów.