Smród zagłusza sumienie

Ten jeden raz mogłam coś zrobić - znieść pół godziny jazdy autobusem w bardzo nieprzyjemnych warunkach, nie krzywiąc się na dotkliwy smród - felieton Judyty Watoły.

Chłodny niedzielny wieczór. Do autobusu linii 194 wsiada w Knurowie bardzo wielu ludzi, głównie młodych. Jadą do Gliwic, do kina albo do knajpy. Oprócz tych młodych wsiada też do autobusu zgarbiony starszy mężczyzna. Po mnóstwie tobołków w obydwu rękach znać bezdomnego. Jest trzeźwy, ale bardzo śmierdzi. Czuję to, choć siedzę z przodu autobusu, a on wszedł przez ostatnie drzwi.

Smród jest coraz bardziej dotkliwy, ludzie oglądają się jeden na drugiego z pytającymi spojrzeniami. Rezolutna brunetka wyjaśnia, że to taki bezdomny, że często jeździ na tej trasie i że ludzie nie mogą takiej jazdy wytrzymać. Po krótkiej chwili postanawia tym razem wybawić pasażerów od smrodu i rusza do kierowcy. Prosi, żeby wyrzucił bezdomnego. Już ruszyliśmy z przystanku, mimo to kierowca zatrzymuje autobus, wysiada, przechodzi na koniec pojazdu i każe bezdomnemu wysiąść. Ten robi to bez szemrania i wolnym krokiem ze swoimi tobołkami zaczyna iść z powrotem na przystanek.

Nie mogę uwierzyć własnym oczom. Tyle razy widziałam, jak kierowcy zamykali komuś drzwi przed nosem - tak bardzo się spieszyli. Ostatnio byłam świadkiem, jak mimo pukania i wyraźnych próśb szofer odjechał z przystanku, nie otwierając drzwi matce z dzieckiem w wózku.

Tym razem kierowca czasu nie żałował. Spojrzałam na dziewczynę. Była z siebie zadowolona. W autobusie przestawało śmierdzieć.

- Czy można się pozbyć człowieka tylko dlatego, że śmierdzi?

- Ale on na pewno jechał na gapę - broni dziewczyny stojący obok mężczyzna, najwyżej 30-letni.

- A wszyscy inni to bilety mają, na pewno! - ironizuję.

- A gdyby tak pani codziennie z takim śmierdzącym bezdomnym jechała, nie miałaby dość? A co pani dla takich bezdomnych zrobiła? W czym im pani pomogła?

Miał rację. Nie muszę codziennie znosić brzydkich zapachów, w niczym bezdomnym nie pomogłam. Ten jeden raz mogłam coś zrobić - znieść pół godziny jazdy w bardzo nieprzyjemnych warunkach, nie krzywiąc się na dotkliwy smród. Mogłam pójść do kierowcy, wtedy kiedy ruszała do niego ta młoda dziewczyna, i poprosić, żeby jednak nie wyrzucał śmierdzącego. Mogłam zapłacić za jego bilet, żeby nie jechał na gapę. Nie zrobiłam nic. Smród zagłusza sumienie.