Hasło to, stare jak świat, przyszło mi na myśl, kiedy w gazetach zaznajomiłem się z wymianą zdań i opinii o sprawach śląskich. Głównie toczyły się wokół języka regionalnego, który w większości państw europejskich jest chroniony i kultywowany, nawet kiedy nim posługują się tylko dwie osoby. A nawet rekonstruuje się umarłe języki regionalne. U nas przeciwnie, robi się wiele, by śląskie gwary wyplenić z ust Ślązaków.

Każdy żyje w kokonie własnych radości i zmartwień, i nawet w dni świąteczne nie może się od nich oderwać. Ile by się nie tyrało przy urządzeniu świąt, potrzeba refleksji nad losem rodziny i refleksją szerszą, społeczną - zwłaszcza nad sprawą miliona ludzi, którzy opowiedzieli się za tożsamością śląską - wciskają się w szare dni tej zimowej wiosny.

Czytanie gazet jest grzebaniem w fusach rzeczywistości. I choć przywiązany jestem do coraz mniejszej ilości tytułów, w każdej gazecie szukam śladów problematyki śląskiej. Jest ich teraz więcej niż dawniej, ponieważ dzięki spisom ludnościowym objawiła się etniczność Ślązaków: wypłynęła na powierzchnię życia publicznego jak ukryty nurt starej rzeki i jest szokiem dla Prawdziwych Polaków. Zwłaszcza kiedy powstało pierwsze zorganizowane stowarzyszenie - Ruch Autonomii Śląska - odwołujące się do naturalnego porządku rzeczy.

Na ostatniej sesji Senatu omawiano, a potem uchwalono ustawę o ratyfikacji traktatu o stabilności i zarządzaniu w Unii Gospodarczej i Walutowej. To bardzo ważne postanowienie, które oznacza kontrolę nad wydawaniem pieniędzy w państwach unijnych, by nie mógł się powtórzyć kryzys z Grecji czy Hiszpanii, które szastały pieniędzmi i zadłużały się bez opamiętania. Całymi latami żyły ponad stan. Polska bodaj jako jedyne państwo unijne ma prawnie zabezpieczony pułap deficytu w skali roku. Jest to zapis konstytucyjny - dzięki dalekowzroczności Leszka Balcerowicza - dlatego tak łaskawie obszedł się z nami kryzys finansowy.

Wczoraj śnił mi się własny pogrzeb, który sam reżyserowałem. Była to wielka inscenizacja na śląskim cmentarzu, a motywem głównym była niemożność zaaranżowania początku lub końca filmu z jakimś ostatnim powstańcem z 1921 roku. Nie mogłem sobie z tym dać rady. Powtórka za powtórką, próba za próbą i nic. Mordęga. Wszystko widziałem z góry, jakby z kranu, i nie mogłem zejść na ziemię. Sny często mają charakter udręki i opowiadają o naszej bezsilności. Ale ten ostatni sen był wyjątkowo intensywny i długo nie pozwalał na przebudzenie. Dlatego wrył się w pamięć i nawet po śniadaniu mogłem go analizować.

To bardzo smutna sprawa. Odszedł człowiek i już nigdy do nas nie wróci. Nieraz jeszcze zadawać będziemy pytanie: kim był Michał Smolorz? Był wielką, bardzo niekonwencjonalną osobowością, wyjątkowym przykładem połączenia tradycji i nowoczesności.

W Bielsku-Białej bez zmian: 170 tysięcy ludzi rzetelnie pracuje i konsumuje owoce tej pracy, żyje w pokoju i cieszy się rozkwitem swego miasta. I tylko Janusz Okrzesik, naczelny ideolog "Podbeskidzia", spać nie może i rozpaczliwie szuka argumentów dla swojej idée fixe: że w Bielsku nigdy nie było, nie ma i nigdy nie będzie żadnych materialnych ani duchowych śladów śląskości.